بررسی موتور سیکلت برقی Can-Am Origin : خوبه برای تفریح کوتاه‌مدت، نه برای استفاده طولانی‌مدت

تا زمانی که خودروهای برقی معمولی توانستند با هر بار شارژ حدود ۲۰۰ مایل را طی کنند، مردم به‌تدریج بر اضطراب محدوده‌ی حرکتی غلبه کردند. این موضوع باعث شده که موتورسیکلت‌های برقی – که برد آن‌ها اغلب دو رقمی است – هنوز برای خریداران بازار عمومی چندان جذاب نباشند.

بنابراین تمرکز بیشتر روی «لذت کوتاه‌مدت، نه استفاده طولانی‌مدت» است، و این دقیقاً در مورد Can-Am Origin صدق می‌کند. این موتورسیکلت دوکاره‌ی برقی با قیمت ۱۴,۴۹۹ دلار، یک وسیله‌ی سرگرم‌کننده، سبک و همه‌جارو است که می‌تواند لبخند روی صورتتان بیاورد، هرچند من متأسفانه شارژش را در کمتر از ۴۵ مایل خالی کردم.

خوشبختانه، داستان به همین‌جا ختم نمی‌شود.

آینده‌نگر

Can-Am از اوایل دهه‌ی ۷۰ میلادی فعالیت دارد و مجموعه‌ای از وسایل نقلیه‌ی دو، سه و چهارچرخ را عرضه کرده است که بیشتر بر عملکرد بالا در زمین‌های سخت تمرکز دارند. از همان ابتدا، Can-Am با متخصصان موتور Rotax در اتریش همکاری داشته و اکنون این همکاری فراآتلانتیکی در عصر خودروهای برقی نیز ادامه یافته است. نتیجه‌ی آن Origin است؛ یک موتورسیکلت دوکاره‌ی برقی از Can-Am که بر پایه‌ی پیشرانه‌ای توسعه‌یافته توسط Rotax ساخته شده است.

نتیجه‌ی این همکاری یک باتری ۸.۹ کیلووات‌ساعتی است (تقریباً ۱۰ درصد ظرفیت باتری یک Tesla Model 3) که به‌عنوان قلب موتورسیکلتی عمل می‌کند که همان‌قدر برای آفرود ساخته شده که برای جاده.
Origin به‌طور کامل در دسته‌ی دوکاره (Dual-Sport) قرار می‌گیرد؛ تایرهای باریک و عاج‌دار و چرخ‌های سیمی آن کاملاً با این سبک هماهنگ‌اند، هرچند وجود سویینگ‌آرم یک‌طرفه با زنجیر یکپارچه در این کلاس کمی متفاوت و نوآورانه است.

همه‌ی این‌ها در بدنه‌ای جمع‌وجور پیچیده شده که به موتورسیکلت ظاهری فیوچریستیک می‌دهد؛ مخصوصاً آن فلاپ عمودی با چراغ جلوی پله‌ای و تخت که باعث می‌شود شبیه یک پهپاد فراری از دنیای Portal شرکت Valve به نظر برسد.

موتور آزمایشی من تنها کمی رنگ داشت؛ خود بسته‌ی باتری با رنگ زرد کمی جلوه می‌داد و از قاب و فلاپ تیره جدا می‌شد. بااین‌حال، درخشان‌ترین بخش، نمایشگر LCD با ابعاد ۱۰.۲۵ اینچ بود که نقش کابین را ایفا می‌کرد. این نمایشگر حتی از Apple CarPlay نیز پشتیبانی می‌کند، اگر از آن دسته افراد باشید که به چنین امکاناتی علاقه دارند.

من طی سال‌ها موتورسیکلت‌های برقی زیادی سوار شده‌ام و بسیاری از آن‌ها مشکل نمایشگرهای LCD کم‌نور داشتند؛ به‌طوری که در روزهای آفتابی دیدن سرعت واقعاً دشوار می‌شد. خب، این موضوع چندان هم ایمن نیست.

خوشبختانه، Origin چنین مشکلی ندارد. نمایشگر اینجا نه‌تنها بزرگ است، بلکه روشن و شفاف بوده و رابط کاربری نرم‌افزاری آن هم در بیشتر موارد مستقیم و آسان برای استفاده سریع است. تنها شکایت من، هشدار بزرگ و طولانی‌ای است که هر بار با روشن کردن موتورسیکلت ظاهر می‌شود. حدس می‌زنم چنین چیزی اجتناب‌ناپذیر باشد، اما به‌هرحال کمی از خلوص تجربه‌ی سواری کم می‌کند.

اما Origin از شکستن سنت‌ها هراسی ندارد. بهترین نمونه‌اش هم دسته گاز است. این دسته در واقع به هر دو سمت می‌چرخد. اگر آن را به شکل سنتی بچرخانید (به سمت خودتان بکشید)، گاز اعمال می‌شود و موتورسیکلت شتاب می‌گیرد.

اما می‌توانید دسته گاز را به سمت جلو هم بچرخانید؛ در این حالت ترمز احیاکننده (Regenerative Braking) روی چرخ عقب فعال می‌شود. علاوه بر این، می‌توانید موتورسیکلت را روی حالت دنده عقب قرار دهید، جایی که چرخاندن دسته گاز به سمت جلو باعث حرکت آهسته‌ی موتور به عقب می‌شود. این قابلیت واقعاً کاربردی است، چون با ۴۱۲ پوند وزن، Origin حدود ۵۰ پوند سنگین‌تر از یک موتورسیکلت دوکاره‌ی مشابه با موتور احتراقی است.

این موتورسیکلت روی گریپ سمت چپ مجموعه‌ای از کنترل‌ها دارد؛ از گزینه‌های استاندارد مثل فلاشر چراغ جلو، بوق و راهنماها گرفته تا امکانات پیشرفته‌تر. یک کلید راکری برای تغییر حالت‌های رانندگی و حرکت در منوها وجود دارد، دکمه‌ای برای جابه‌جایی میان نماهای مختلف نمایشگر، و حتی دکمه‌ی بازگشت برای مواقعی که بیش از حد در منوها جلو رفته‌اید.

جالب‌تر اینکه یک مجموعه‌ی کامل کنترل‌های رسانه‌ای هم در دسترس است: دکمه‌ای برای فعال کردن دستیار صوتی گوشی، دکمه‌هایی برای تنظیم صدا هنگام پخش موسیقی، و حتی کلیدهایی برای رد شدن به آهنگ بعدی یا برگشت به آهنگ قبلی در لیست پخش فعلی.

شخصاً من از آن دسته موتورسوارانی هستم که دوست دارم به صدای باد، افکار خودم و صدای نگران‌کننده‌ی نزدیک شدن SUVهایی که راننده‌هایشان در حال گشتن در تیک‌تاک هستند گوش بدهم.
اما اگر شما پلی‌لیست موسیقی مخصوص سواری دارید و دوست دارید آن را پخش کنید، اینجا کنترل کاملش را در اختیار خواهید داشت.

من معمولاً با موتورسیکلت‌های دوکاره (Dual-Sport) راحت نیستم. قد من شش فوت است، اما پاهایم به‌طور نامتناسبی کوتاه هستند. همین باعث می‌شود هنگام سوار شدن بر موتورسیکلت‌های آفرودی همیشه روی نوک انگشت‌ها تعادل نگه دارم. وقتی Origin برای دوره‌ی تست از کامیون پایین آمد، کمی نگران شدم، اما خوشبختانه با کمال تعجب دیدم که می‌توانم بدون مشکل روی آن سوار شوم.

ارتفاع زین ۳۴ اینچ است و این به من اجازه داد بدون نیاز به کفش‌های لژدار، کاملاً روی پا بایستم. هنگام حرکت هم متوجه شدم که ارگونومی Origin تقریباً برایم عالی است. جاپایی‌ها پهن و محکم هستند، بنابراین ایستادن روی آن‌ها راحت است، و هرچند شاید ترجیح می‌دادم فرمان کمی بالاتر باشد، اما چه در حالت نشسته روی زین و چه ایستاده، تقریباً ایده‌آل بود.
خود زین کمی باریک‌تر از زین‌های معمولی موتورهای خیابانی است، اما نسبت به بسیاری از موتورهای دوکاره پهن‌تر است؛ همین تعادل خوبی میان باریکی برای ایستادن و راحتی برای نشستن ایجاد کرده است.

تنها شکایتی که داشتم مربوط به بادشکن (Wind Buffeting) بود. من معمولاً موتورسیکلت‌های بدون فلاپ را ترجیح می‌دهم، اما باد ناشی از آن نمایشگر بزرگ و عریض، در حالت نشسته در موقعیت معمولی‌ام، باعث ایجاد تلاطم شدید روی کلاه ایمنی می‌شد. به‌نظرم شیشه‌ی جلوی اختیاری ۱۷۵ دلاری قطعاً برای من ارزشش را دارد.

خب، سواری با آن چطور است؟
باید بگویم فوق‌العاده هیجان‌انگیز است. با ۴۷ اسب‌بخار قدرت و ۵۳ پوند-فوت گشتاور، شاید سریع‌ترین موتورسیکلت برقی بازار نباشد، اما به‌اندازه‌ی کافی قدرت دارد تا در هر چراغ سبزی همه‌ی خودروهای چهارچرخ را پشت سر بگذارد یا از یک سربالایی تند به‌راحتی بالا برود.

حتی جالب‌تر از همه، سیستم کنترل کشش (Traction Control) در Origin است. در موتورسیکلت‌های برقی به دلیل گشتاور لحظه‌ای خیلی راحت ممکن است در شتاب‌گیری بیش‌ازحد عجله کنید، اما Origin همیشه مطمئن می‌شد که نه به‌طور ناخواسته چرخ‌سوزی (Burnout) انجام دهم و نه به عقب واژگون شوم. این سیستم به‌سادگی تعادل میان قدرت و چسبندگی را مدیریت می‌کرد تا شتاب‌گیری روانی داشته باشم؛ چه روی آسفالت و چه روی شن‌ریزه.
موتور حتی امکان تنظیم سطوح مختلف ABS و Traction Control را دارد و بله، اگر بخواهید می‌توانید آن‌ها را خاموش کنید.

به‌طور کلی، Origin سواری ساده‌ای هم داشت. لاستیک‌های عاج‌دار باعث می‌شوند روی آسفالت کمی حس لغزندگی داشته باشید، چون عاج‌ها حرکت اضافه ایجاد می‌کنند، اما این بهایی است که باید بپردازید اگر قرار است گهگاهی وارد خاکی شوید.

اما چیزی که احتمالاً با Origin تجربه نخواهید کرد، سفرهای طولانی است. هرچند Can-Am ادعا می‌کند می‌توان در شهر تا ۹۰ مایل با یک بار شارژ حرکت کرد، من حتی در جاده‌های روستایی و با رانندگی آرام و در اقتصادی‌ترین حالت هم به زحمت به ۶۰ مایل رسیدم. با رانندگی پرانرژی‌تر (یا بهتر بگویم عادی)، شارژ موتور در کمتر از ۴۵ مایل تمام شد.

این خبر بد است. خبر خوب؟ Origin یک شارژر سطح دو (Level 2) داخلی دارد. هرچند در خودروها L2 معمولاً یعنی شارژ یک‌شبه، اما چون پک باتری Origin کوچک است، از صفر تا صد را در کمتر از ۹۰ دقیقه پر می‌کند، و اگر فقط یک شارژ جزئی بخواهید، کمتر از یک ساعت معطل می‌شوید.

جمع‌بندی

شارژ سریع داخلی Origin در عمل امکان سفرهای طولانی‌تر را فراهم می‌کند، به شرط اینکه بتوانید وعده‌های غذایی و توقف‌هایتان را درست زمان‌بندی کنید. همچنین، اگر سواری‌های آفرود کم‌سرعت داشته باشید، می‌توانید واقعاً ساعت‌ها با یک بار شارژ حرکت کنید. بااین‌حال، این موتورسیکلت متأسفانه یک کروزِر پرسرعت و بلندمسافت نیست.

البته، به‌ندرت پیش می‌آید که موتورسیکلتی دوکاره آن‌قدر راحت باشد که بخواهید ساعت‌ها روی بزرگراه با آن بمانید. برای سواری‌های کوتاه در مسیرهای خاکی یا یک شتاب‌گیری پرسرعت در مسیر برگشت از محل کار، Origin واقعاً لذت‌بخش است؛ و البته بسیار استایل‌دار هم به‌نظر می‌رسد.

منبع : engadget