«ناسا تضمین حمل محموله به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) را لغو کرد و همین موضوع شرکت Sierra Space را مجبور به تغییر مسیر (pivot) کرد.»
«وقتی شرکت Sierra Space نزدیک به یک دهه پیش قرارداد حمل بار به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) را به دست آورد، وعده‌ی یک دستاورد بی‌سابقه در بازار فضایی تجاری را داد: یک فضاپیمای باری بازگشت‌پذیر و با قابلیت استفاده‌ی مجدد سریع که به‌طور خصوصی ساخته شده و توانایی فرود روی باندهای پرواز تجاری را دارد.»«اما آن رویا تغییر کرده است. طبق اصلاحیه‌ای که اوایل همین هفته اعلام شد، ناسا و Sierra Space توافق کردند که تضمین ناسا برای خرید پروازهای باری به ISS حذف شود. به جای آن، فضاپیمای Dream Chaser در اواخر سال ۲۰۲۶ طی یک پرواز آزمایشی آزاد (بدون اتصال به ایستگاه) برای اولین‌بار به پرواز درخواهد آمد.»
«ناسا اعلام کرد که برای آن آزمایش فقط «حمایت حداقلی» فراهم خواهد کرد و تنها پس از آن تصمیم خواهد گرفت که آیا اصلاً مأموریت‌های تأمین بار برای ISS سفارش داده شود یا خیر.»
تغییر قرارداد ضربه‌ای به برنامه Dream Chaser وارد کرده است. به طور معمول، چنین برنامه‌هایی شدیداً یا حتی به طور کامل به حمایت دولت متکی هستند، زیرا هزینه‌های اولیه برای توسعه فضاپیماهای باری یا سرنشین‌دار آن‌قدر بالاست که مشتریان تجاری به‌ندرت می‌توانند تقاضای کافی برای توجیه اقتصادی آن ایجاد کنند.
برای مثال، SpaceX میلیاردها دلار از ناسا از طریق برنامه‌های «خدمات حمل‌ونقل مداری تجاری» و «خدمه تجاری» دریافت کرد تا کپسول Dragon و موشک Falcon 9 را توسعه دهد. بنابراین این تغییر به این معناست که Dream Chaser نیاز به بازتعریف و تغییر برند جدی دارد.
مأموریت این فضاپیما همیشه تأمین مجدد ایستگاه فضایی بین‌المللی در چارچوب برنامه «خدمات تأمین مجدد تجاری» ناسا بود، در کنار Dragon اسپیس‌ایکس و Cygnus نورثروپ گرومن. این قراردادها در مجموع سقفی معادل ۱۴ میلیارد دلار برای سه تأمین‌کننده دارند؛ تاکنون ناسا حدود ۱.۴۳ میلیارد دلار به سیِرا اسپیس اختصاص داده است، اما ممکن است همین مقدار پایان تعهد ناسا باشد. با از بین رفتن این درآمد تضمینی، حالا Sierra Space با چالش بزرگی روبه‌روست: بازتعریف خود به عنوان یک پلتفرم دوکاربردی که هم برای ایستگاه‌های فضایی تجاری و هم برای مشتریان دفاعی مفید باشد.
مدیران شرکت به‌شدت بر زاویه دفاعی تأکید می‌کنند. طبق بیانیه‌ای که روز پنجشنبه منتشر شد، فاتیح اوزمن (رئیس هیئت‌مدیره سیِرا) اعلام کرد این تغییر مسیر به سیِرا اجازه می‌دهد «قابلیت‌های منحصربه‌فردی برای پاسخگویی به نیازهای پروفایل‌های متنوع مأموریتی، از جمله تهدیدات نوظهور و موجودیتی و اولویت‌های امنیت ملی که با شتاب ما به سمت بازار فناوری دفاعی هم‌راستا هستند» فراهم کند.
چنین تغییر مسیرهایی در میانه برنامه‌ها (mid-program pivots) در صنعت هوافضا نسبتاً نادرند، اما با توجه به تغییر اولویت‌های دولت‌ها و نیاز استارتاپ‌های فضایی به اثبات بازارهای تجاری پیش از شکل‌گیری کامل آن‌ها، در سال‌های اخیر رایج‌تر شده‌اند.
به طور سنتی، سیستم‌های هوافضا حول مأموریت‌های بسیار خاص طراحی می‌شدند، اما سیِرا استدلال می‌کند که ویژگی‌های قابلیت استفاده مجدد (reusability) و فرود روی باندهای تجاری (runway capability) در فضاپیمای Dream Chaser، انعطاف‌پذیری بالایی ایجاد می‌کند و آن را برای طیف گسترده‌ای از مأموریت‌های آینده مناسب می‌سازد.
دموی پروازی آزاد (free-flying demo) می‌تواند فرصتی باشد تا سیِرا انعطاف‌پذیری فضاپیمای Dream Chaser را به نمایش بگذارد؛ چرا که این فضاپیما قادر خواهد بود بدون نیاز به اتصال به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS)، محموله‌های متفاوتی را حمل کند و قابلیت‌های دیگری را نشان دهد.
اما زمان محدود است. طبق برنامه، ایستگاه فضایی بین‌المللی قرار است حدود سال 2030 بازنشسته و از مدار خارج شود. این یعنی Dream Chaser تنها چند سال فرصت دارد تا توانایی خود را در زمینه ارسال محموله به مدار اثبات کند.
با این حال، اگر این فضاپیما بتواند کارایی خود را نشان دهد، می‌تواند به‌طور معتبر وارد بازار شود و برای چندین مشتری مختلف خدمات ارائه کند. همچنین این فرصت را خواهد داشت تا یک جایگاه ارزشمند برای خود بسازد؛ جایگاهی ویژه به عنوان تنها فضاپیمای بال‌دار موجود در بازار.
منبع:techcrunch