بورسیه‌های Collider در مرکز لینکلن بررسی می‌کنند که چگونه فناوری می‌تواند هنرهای نمایشی را دگرگون کند.

در زمانی که نگرانی‌ها درباره تأثیر فناوری بر هنر و فرهنگ در اوج خود قرار دارد، بورسیه‌ی Collider مرکز هنرهای نمایشی لینکلن بر فرصت‌های تازه تمرکز کرده و از هنرمندان چندرشته‌ای استقبال می‌کند تا بررسی کنند که فناوری‌های نوظهور چگونه می‌توانند اجرای زنده و هنرهای نمایشی را دگرگون کنند.

امروز، این مرکز مشهور هنری نیویورک دومین دوره‌ی بورسیه‌های Collider را معرفی می‌کند — گروهی متشکل از شش هنرمند که در حوزه‌هایی از واقعیت مجازی گرفته تا هوش مصنوعی و سیستم همه‌جانبه‌ی 4DSound فعالیت دارند.

جوردانا لی، معاون برنامه‌ریزی مرکز لینکلن، گفت:
«من دوست دارم که همه‌ی آن‌ها انسان‌های بسیار متفکری هستند که فقط به خودِ کار فکر نمی‌کنند، بلکه به این می‌اندیشند که چگونه می‌تواند بخشی از گفت‌وگویی گسترده‌تر در زمینه‌ی هنر و فناوری باشد.»

او افزود که یک «خوش‌بین همیشگی» نسبت به مزایای فناوری برای هنر است. وقتی از او درباره نگرانی‌های گسترده‌تر پیرامون هوش مصنوعی پرسیدند، در پاسخ گفت هیجان‌زده است از اینکه هنرمندانی هستند که می‌توانند از هوش مصنوعی به‌عنوان «یک ابزار دیگر در جعبه‌ابزارشان، مانند یک میکسر صدا یا یک قلم‌مو برای نقاشی» استفاده کنند. او همچنین اشاره کرد که برای برخی هنرمندان، «این فناوری است که دارد به دیدگاهشان می‌رسد، نه اینکه دیدگاهشان مجبور باشد خودش را با این فناوری وفق دهد.»

برای نشان دادن بخشی از این ظرفیت، لی به پروژه‌ی ماشین رؤیا (Dream Machine) اثر نونا هندریکس، یکی از سفارش‌های هنری و فناورانه‌ی مرکز لینکلن، اشاره کرد. او توضیح داد که این اثر با استفاده از ترکیبی از هوش مصنوعی، واقعیت مجازی و واقعیت افزوده، بازدیدکنندگان — به‌ویژه بازدیدکنندگان BIPOC (سیاه‌پوست، بومی و رنگین‌پوست) — را در فضاهای آینده‌گرایی آفریقایی (Afrofuturism) غوطه‌ور می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه هنر می‌تواند کمک کند «افرادی که خودشان را در فناوری نمی‌بینند، شروع کنند به دیدن خودشان در آن — به‌ویژه سیاه‌پوستان و قهوه‌ای‌پوستان، مخصوصاً زنان سیاه و قهوه‌ای.»

لی در پایان افزود:
«فکر می‌کنم هرچه افراد بیشتری بخشی از این گفت‌وگو باشند، احتمال بیشتری وجود دارد که گفت‌وگو خوبی شکل بگیرد.»

بورسیه‌های جدید Collider که از طریق فرایند مبتنی بر معرفی انتخاب شده‌اند، به کاوش در این ظرفیت ادامه خواهند داد. در طی نه ماه آینده، به آن‌ها فضای استودیو در مرکز لینکلن و Onassis ONX، به‌همراه کمک‌هزینه‌ی مالی و پشتیبانی از سوی کارکنان مرکز لینکلن ارائه خواهد شد.

بورسیه‌ی Collider، همان‌طور که لی توضیح داد، بخشی از مجموعه‌ای گسترده‌تر از برنامه‌هاست که مرکز هنرهای نمایشی لینکلن از طریق آن‌ها تلاش می‌کند به شیوه‌هایی «غیرتراکنشی» از هنرمندان حمایت کند.

نکته قابل توجه این است که این بورسیه هنرمندان شرکت‌کننده را ملزم به تکمیل یک پروژه نهایی یا سفارش اثر نمی‌کند. لی گفت که در اولین دوره‌ی بورسیه‌ها، یکی از هنرمندان در طول برنامه «پنج یا شش نمونه اولیه» تکمیل کرد، در حالی که هنرمند دیگری تصمیم گرفت از این زمان برای «بازسازی روحیه، خواندن کتاب‌های فراوان، انجام تحقیقات گسترده و آهسته کردن سرعت کار» استفاده کند — او تأکید کرد که هر دو رویکرد «کاملاً پذیرفتنی» برای استفاده از این بورسیه هستند.

به گفته‌ی لی، بسیاری از پروژه‌هایی که از نخستین دوره پدید آمدند «هنوز در حال جوانه زدن هستند» و برخی ممکن است در خود مرکز لینکلن به نمایش درآیند. لی همچنین اشاره کرد که او به‌طور ویژه بر «تجربه‌های مبتنی بر مکان» به‌ویژه آن‌هایی که شامل واقعیت مجازی (VR)، واقعیت افزوده (AR) و واقعیت گسترش‌یافته (XR) هستند، تمرکز دارد. با این حال، او پیشنهاد داد که بورسیه‌های Collider می‌توانند به مرکز لینکلن کمک کنند تا راه‌های تازه‌ای برای دسترسی به مخاطبان جهانی بیابد.

او گفت: «فکر نمی‌کنم در حال حاضر هیچ دری را بسته باشیم.»

شش بورسیه‌ی جدید Collider و زمینه‌ی کاری آن‌ها:

• سینتیا چن (Cinthia Chen): هنرمند و فناور چندرشته‌ای که آثارش با ترکیب اجرا، چیدمان و طراحی پروجکشن به بررسی حافظه، هویت‌های ترکیبی و آینده‌گرایی معنوی می‌پردازد.

• سم رولفس (Sam Rolfes): اجراکننده‌ی مجازی، هنرمند و هم‌مدیر استودیوی اجرای مجازی Team Rolfes که کارهایش شامل اجراهای مبتنی بر موشن‌کپچر، طراحی مد و چاپ، و خلق جلوه‌های بصری موسیقی برای لیدی گاگا، آرکا، متالیکا و نتفلیکس است.

• جیمز آلیستر اسپرانگ (James Allister Sprang): نخستین هنرمند ساکن ایالات متحده که با سیستم صوتی 4D کار کرده و تجربه‌های همه‌جانبه و حسی خلق می‌کند که به بررسی خط‌زمان‌های دیاسپورایی و فضای درونی سیاهان می‌پردازد.

• استفانی دینکینز (Stephanie Dinkins): هنرمند و مدرس میان‌رشته‌ای که بر فناوری‌های نوظهور، نژاد و تاریخ‌های آینده تمرکز دارد و اخیراً در فهرست 100 فرد تأثیرگذار مجله‌ی تایم در حوزه‌ی هوش مصنوعی قرار گرفته است.

• کوین پیتر هی (Kevin Peter He): با بهره‌گیری از پیشینه‌ی خود در سینما، رقص و تحول شهری، در حوزه‌های فیلم، اجرا و موتورهای بازی کار می‌کند و بررسی می‌کند که چگونه ساختارها و فناوری‌ها روایت و تجسم را شکل می‌دهند.

• دکتر رشاد نیوسام (Dr. Rashaad Newsome): از هنرمندان حاضر در دوسالانه‌ی ویتنی که آثارش با ترکیب کلاژ، اجرا، هوش مصنوعی و رباتیک به بررسی بیان فرهنگی سیاه‌پوست و کوییر می‌پردازد.

منبع : techcrunch